វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្លោក
ន. [សំ-ឡោក]
ពាក្យស្លោក។
ពាក្យស្លោក។
ពាក្យស្លោក។
“”
ខ្មែរប្រើពាក្យស្លោកនេះផ្សេងពីសំស្ក្រឹតនិងបាលី គឺខ្មែរប្រើចំពោះតែពាក្យរៀលចួនរណ្ដំ ច្រើនតែទាយលក្ខណៈមនុស្សឬសត្វពាហនៈ គឺគោ, ក្របី, ដំរី, សេះ និងបសុសត្វមានឆ្កែ, ឆ្មាជាដើម, ដូចជាសម្លោកមនុស្សថា មុខខ្លា ចង្កាហ៊ីង ពោះទ្រពីង ច្រមុះទាល ទាយថា មនុស្សមានលក្ខណៈបែបនេះ ច្រើនអង់អាចរលុះរលាញ មានសម្ដីថ្វីមាត់ក្អេងក្អាង ...។ បើគោបម្រើមានសម្លោកថា ខ្នងកោង ក្រចកញី កន្ទុយខ្លី ភ្នែកលៀនទំនាយថា គោនេះខ្លាំងរួសស្រណុកប្រើមិនស្ពឹក។
“”
(ម.ព. ចងសម្លោក)។
“”