វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្អប់
គុ., ន. [សំ-អប់]
ដែលជាទីស្អប់; មនុស្ស, សត្វឬអ្វីៗដែលជាទីស្អប់ :
ដែលជាទីស្អប់; មនុស្ស, សត្វឬអ្វីៗដែលជាទីស្អប់ :
ដែលជាទីស្អប់; មនុស្ស, សត្វឬអ្វីៗដែលជាទីស្អប់ :
“កូនសម្អប់, ទ្រព្យសម្អប់។”
(ព.ផ្ទ. សំឡាញ់ សរសេរជា សំអប់ ក៏បាន)។