វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សម្អុយ
កិ. [សំ-អុយ]
ធ្វើឱ្យស្អុយ, និយាយឱ្យស្អុយកេរ្តិ៍ឈ្មោះគេ :
ធ្វើឱ្យស្អុយ, និយាយឱ្យស្អុយកេរ្តិ៍ឈ្មោះគេ :
ធ្វើឱ្យស្អុយ, និយាយឱ្យស្អុយកេរ្តិ៍ឈ្មោះគេ :
“សម្អុយកេរ្តិ៍។”
ក្លិនស្អុយ, អ្វីៗដែលមានក្លិនស្អុយ។
“”
(សរសេរជា សំអុយ ក៏បាន)។