វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សរណៈ
ន. [សៈ-រ៉ៈ-ណៈ]
ទីរឭក, ការរឭកដល់; ទីពឹង, ពំនាក់, ទីអាង, ទីជ្រកអាស្រ័យ; ផ្ទះ, លំនៅ; គ្រឿងការពារ គ្រឿងគ្រប់គ្រងរក្សា; ព្រះនិញ្វន។
ទីរឭក, ការរឭកដល់; ទីពឹង, ពំនាក់, ទីអាង, ទីជ្រកអាស្រ័យ; ផ្ទះ, លំនៅ; គ្រឿងការពារ គ្រឿងគ្រប់គ្រងរក្សា; ព្រះនិញ្វន។
ទីរឭក, ការរឭកដល់; ទីពឹង, ពំនាក់, ទីអាង, ទីជ្រកអាស្រ័យ; ផ្ទះ, លំនៅ; គ្រឿងការពារ គ្រឿងគ្រប់គ្រងរក្សា; ព្រះនិញ្វន។
“”
ដំណើរអស់ទីពឹង, អស់ទីពំនាក់។
“”
(ម.ព. សរណក្ខ័យ)។
“”
ការពោលពាក្យប្ដេជ្ញាយកព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃជាទីរឭកឬជាទីពឹង (ព.ពុ.)។
“”
ប្រជុំបីនៃសរណៈ គឺព្រះពុទ្ធ, ព្រះធម៌, ព្រះសង្ឃ (ព.ពុ.)។ តាមលទ្ធិព្រាហ្មណ៍ថា ប្រជុំបីនៃសរណៈ គឺព្រះព្រហ្ម, ព្រះសិវៈ, ព្រះវិស្ណុ។
“”
ការឱ្យសរណគមន៍ (ព.ពុ.)។
“”
អ្នកឱ្យសរណគមន៍ (ព.ពុ.)។ អ្នកឱ្យទីពំនាក់, អ្នកឱ្យទីពឹង។
“”
(ម.ព. សរណទាយក)។
“”
ធម៌ដែលជាទីពឹង (ធម៌ជាកុសល)។
“”
ដំណើរដាច់ទីពឹង។
“”
(ម.ព. ត្រៃសរណៈ ផង)។