វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សវនីយ៍
គុ. [សៈ-វ៉ៈ-ណី]
ដែលគួរស្ដាប់, ដែលត្រូវស្ដាប់។
ដែលគួរស្ដាប់, ដែលត្រូវស្ដាប់។
ដែលគួរស្ដាប់, ដែលត្រូវស្ដាប់។
“”
សម្ដីដែលគួរឬត្រូវស្ដាប់។
“”
(រ.ស.) ព្រះបន្ទូលរបស់សម្ដេចព្រះវររាជជននី ឬសម្ដេចព្រះអគ្គមហេសី, សម្ដេចព្រះមហាក្សត្រិយានី :
“ទទួលព្រះសវនីយ៍។”
(ម.ព. រាជ)។
“”
(ម.ព. រាជសវនីយ៍ ក្នុងពាក្យ រាជ ផង)។