វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សវនៈ
ការឮ, ការស្ដាប់; ត្រចៀក។
ការឮ, ការស្ដាប់; ត្រចៀក។
ការឮ, ការស្ដាប់; ត្រចៀក។
“”
ពេលដែលគួរស្ដាប់, ពេលកំពុងស្ដាប់។
“”
កិច្ចដែលត្រូវស្ដាប់។
“”
អានិសង្សដែលបានពីការស្ដាប់។
“”
អ្នកដែលមិនធ្លាប់បានស្ដាប់ គឺអ្នកដែលមិនធ្លាប់ស្ដាប់សោះ ក៏ស្រាប់តែបានស្ដាប់។
“”