វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សសរ
ន. [ស-ស]
គ្រឿងទព្វសម្ភារៈជាជំហរទ្រឬទប់គ្រឿងប្រុងទាំងពួង :
គ្រឿងទព្វសម្ភារៈជាជំហរទ្រឬទប់គ្រឿងប្រុងទាំងពួង :
គ្រឿងទព្វសម្ភារៈជាជំហរទ្រឬទប់គ្រឿងប្រុងទាំងពួង :
“សសរឫស្សី, សសរឈើ, សសរថ្ម; សសរផ្ទះ, សសរស្ពាន, សសរកី។”
ផ្នែកខាងលើបំផុតនៃសសរ កន្លែងសម្រាប់ទ្រធ្នឹម (ផ្ទះថ្ម) ឬផ្ទោង (ផ្ទះឈើ) :
“ជាងកំពុងដាប់ក្បាលសសរ។”
(ព.ប្រ.) មនុស្សប្រកាន់មានះរឹងត្អឹងពិបាកប្រដៅ, មនុស្សមុខរឹង (បា. ហៅ ថម្ភបុគ្គល "បុគ្គលរឹងដូចសសរផ្ទះ")។
“”
បង្គោលខឿន។
“”
សសរជួរខាង។
“”
សសរឈើដែលគេគ្រាន់តែច្រាស់សំបកចេញ ហើយគេច្រាស់ឬឈូសសម្អាត ឱ្យមូលប៉ុណ្ណោះ។
“”
សសរឈើខ្លឹមដែលគេឈូសដល់ខ្លឹមសម្អាតឱ្យរលីងរលោងមានសណ្ឋានមូលដូចទៀន។
“”
សសរឈើដែលគេចាំងឬឈូសឱ្យមានជ្រុង ៥ឬ ៦ជុំវិញ។
“”
សសរដែលគេបណ្ដុះភ្ជាប់លើធ្នឹមទាបត្រង់ល្វែងបាំងសាចវិហារឬសាលា។
“”