វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សសិត
កិ. [ស-សិត]
ច្បូតស្លាបរឿយៗដោយចំពុះដើម្បីឱ្យរាបទាប :
ច្បូតស្លាបរឿយៗដោយចំពុះដើម្បីឱ្យរាបទាប :
ច្បូតស្លាបរឿយៗដោយចំពុះដើម្បីឱ្យរាបទាប :
“បក្សីសសិតស្លាប។”
សិតរឿយៗដោយប្រែងលាបបាយជូរ (ចំពោះតែការត្បាញសំពត់) :
“សសិតអំបោះ។”
ឈ្មោះស្មៅមួយប្រភេទ ដើមនិងស្លឹកមានមុខមុត, កាលបើប៉ះត្រូវ អាចលះមុតសាច់បាន :
“ដើរលុកព្រៃសសិតលះជើងឈាមរហាម។”
(ប្រើជា ក្រសិត ក៏មាន, តាមទម្លាប់ហៅដោយស្រុក)។