វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សស្រោក
គុ.កិ. [ស-ស្រោក]
សូរស្រោកៗព្រមៗគ្នា :
សូរស្រោកៗព្រមៗគ្នា :
សូរស្រោកៗព្រមៗគ្នា :
“ទះដៃសស្រោក។”
ដែលស្រុះគ្នាដូចគេទះដៃស្រោកៗ :
“ពួកក្មេងទាំងប្រុសទាំងស្រី នាំគ្នាដើរសស្រោកចុះសស្រោកឡើង។”
ព្រមៗគ្នាមិនដាច់សូរ, ស្រោកចុះស្រោកឡើង :
“ទះដៃសស្រោកសស្រាំ, ដើរសស្រោកសស្រាំ។”
(និយាយថា ដើរសស្រោកចុះសស្រាំឡើង ក៏បាន)។