វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សស្ស
ន. [ស័ស-សៈ]
សន្ទូង។
សន្ទូង។
សន្ទូង។
“”
ការស្ទូង, ការដកស្ទូង។
“”
អ្នកស្ទូង។
“”
(ម.ព. សស្សការ)។
“”
កាល, សម័យឬរដូវដកស្ទូង :
“(ព.កា.) សស្សសម័យ សស្សការច្រៀវច្រៃ ប្រញឹករាល់គ្នា ពុំហ៊ានបង្អង់ ឱ្យខុសវេលា ខ្លាចក្រែងសស្សា នឹងមានស្កកស្គឺ។”
(ម.ព. សស្សសម័យ)។
“”
(ម.ព. សស្សកាល)។
“”
(ព.កា. ប្រើជា សស្សា ក៏បាន)។