វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សហាយ
ន. [សៈ-ហាយ]
សម្លាញ់, មិត្តសម្លាញ់; អ្នកដែលទៅឬមកជាមួយ, អ្នកជូន, អ្នកកំដរ, គ្នា, អ្នកដែលជាគ្នា។
សម្លាញ់, មិត្តសម្លាញ់; អ្នកដែលទៅឬមកជាមួយ, អ្នកជូន, អ្នកកំដរ, គ្នា, អ្នកដែលជាគ្នា។
សម្លាញ់, មិត្តសម្លាញ់; អ្នកដែលទៅឬមកជាមួយ, អ្នកជូន, អ្នកកំដរ, គ្នា, អ្នកដែលជាគ្នា។
“”
បុរសស្ត្រីដែលដើរហើរឬដែលខូចកាចនឹងគ្នា :
“មានសហាយ គឺមានស្រីឬមានប្រុសជាអ្នកប្រព្រឹត្តស្មន់អន្ធករនឹងគ្នា។”
ដើរហើរឬខូចកាចនឹងគ្នា :
“សហាយនឹងគ្នា គឺដើរហើរនឹងគ្នា, ខូចកាចនឹងគ្នា។”
សហាយដែលជាកំណាន់ចិត្ត។
“”
សហាយដែលខូចកាចនឹងគ្នាដល់បែកការត្រូវបង់ប្រាក់ពិន័យមុខស្មន់។
“”
(បើស្ត្រីជា សហាយិកា)។