វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សាក្សី
ន. [សាក-សី]
ស្មរ, បន្ទាល់ :
ស្មរ, បន្ទាល់ :
ស្មរ, បន្ទាល់ :
“សឹងមានសាក្សីបានដឹងបានឃើញផង។”
សាក្សីដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់, សាក្សីវៀច។
“”
សាក្សីដែលអ្នកអាងដល់លបបព្ចោះមុនជាស្រេច។
“”
សាក្សីដែលបានដឹងឮជាក់ប្រាកដ ទាំងមានអានុភាពអង់អាចផង។ ច្រើនប្រើក្នុងការសំបូងសង្រូង :
“សូមពួកទេវតាជាសាក្សីពេជ្រញាណរបស់ខ្ញុំ!ល។”