វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សាញ
គុ. [សាញ]
ដែលប្រទាក់ចាក់ស្រែះ, ដែលស៊កសៀតរវីមរវាម :
ដែលប្រទាក់ចាក់ស្រែះ, ដែលស៊កសៀតរវីមរវាម :
ដែលប្រទាក់ចាក់ស្រែះ, ដែលស៊កសៀតរវីមរវាម :
“ឈើសាច់សាញ។”
ដែលសាំញ៉ាំ, ដែលមិនងាយនឹងដាច់ស្រេច, ដែលល្អិតល្អោចហួសពេក :
“សម្ដីសាញ, គំនិតសាញ, មនុស្សសាញ។”
(ព.ប្រ.) ដែលសាញពេកហួសហេតុហួសទំនង :
“សម្ដីសាញចាក់ស្មុគ។”
សាញក្រៃពេក, សាញមិនងាយនឹងដាច់ស្រេច :
“គំនិតសាញប្រដាញ។”