វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សាដៀវ
ន. [សា-ដៀវ]
ឈ្មោះគ្រឿងតន្ត្រីមួយប្រភេទ មានខ្សែលួសស្ពាន់តែមួយ មានសំបកឃ្លោកមូល (ឃ្លោកសាដៀវ) មួយកំណាត់ទ្រភ្ជាប់ពីក្រោមដងមានប៉ោលសម្រាប់រឹតឬបន្ធូរខ្សែ, ប្រើជាគ្រឿងដេញ មានសូរសព្ទមូលរងំ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ឈ្មោះគ្រឿងតន្ត្រីមួយប្រភេទ មានខ្សែលួសស្ពាន់តែមួយ មានសំបកឃ្លោកមូល (ឃ្លោកសាដៀវ) មួយកំណាត់ទ្រភ្ជាប់ពីក្រោមដងមានប៉ោលសម្រាប់រឹតឬបន្ធូរខ្សែ, ប្រើជាគ្រឿងដេញ មានសូរសព្ទមូលរងំ :
ឧទាហរណ៍
“ដេញសាដៀវ។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(គួរហៅថា ខ្សែមួយឬឯកតន្ត្រី ដូចជា ដេញឯកតន្ត្រី, សូរឯកតន្ត្រី)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់