វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សាត្រា
ន. [សា-ត្រា]
គម្ពីរ, ក្បួន។
គម្ពីរ, ក្បួន។
គម្ពីរ, ក្បួន។
“”
សាត្រាកាព្យ, ពាក្យសុភាសិតជាច្បាប់ប្រដៅ។
“”
សាត្រាសម្រាយពាក្យរាយនិយាយពីធម៌វិន័យឬពីរឿងនិទានក្នុងពុទ្ធសាសនា សម្រាប់ទេសន៍។
“”
សាត្រាសម្រាប់មើលលេង (សាស្ត្រាប្រលោមលោក)។
“”
(ប្រើជា សាស្ត្រា ត្រូវជាង)។