វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សាន្ត
គុ. [សាន]
ដែលស្ងប់, រម្ងាប់, ស្ងប់រម្ងាប់; ក្សេមក្សាន្ត, សុខស្រួល :
ដែលស្ងប់, រម្ងាប់, ស្ងប់រម្ងាប់; ក្សេមក្សាន្ត, សុខស្រួល :
ដែលស្ងប់, រម្ងាប់, ស្ងប់រម្ងាប់; ក្សេមក្សាន្ត, សុខស្រួល :
“ស្រុកសុខសាន្ត ស្រុកសុខស្រួល, ស្រុកក្សេមក្សាន្ត។”
ដែលស្បើយគ្រោះកាច, ស្បើយគ្រោះថ្នាក់ :
“ព្រៃសាន្តគ្រោះ ព្រៃដែលឥតគ្រោះកាច, ព្រៃដែលមិនចាញ់។”
ដែលមានការគ្រប់គ្រងឬមានពំនាក់នាំឱ្យបានសុខស្រួលហើយ :
“ស្រុកសាន្តត្រាណ។”
សុខស្រួល។
“”
(ម.ព. ត្រាណ ផង)។