វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សាយណ្ហៈ
ន. [សា-យុ័ន-ហៈ]
វេលារសៀល, ពេលល្ងាច :
វេលារសៀល, ពេលល្ងាច :
វេលារសៀល, ពេលល្ងាច :
“វេលាសាយ័ណ្ហ; ហៅ សាយណ្ហកាល ឬ សាយណ្ហសម័យ ក៏បាន។”
ការពោលពាក្យគំនាប់គ្នាក្នុងវេលាសាយ័ណ្ហថា :
“សាយ័ណ្ហសុវត្ថិ! ឬ សាយ័ណ្ហសួស្ដី!”
សួស្ដីក្នុងវេលារសៀលឬក្នុងវេលាល្ងាច, ពាក្យសម្រាប់ឱ្យពរគ្នាឬគំនាប់គ្នាក្នុងវេលាតាំងអំពីថ្ងៃជ្រេពីត្រង់ រហូតដល់ថ្ងៃអស្ដង្គត (ប្រើតាមសម័យនិយម), បានសេចក្ដីថា សូមឱ្យមានសួស្ដីក្នុងវេលារសៀល ឬ ក្នុងវេលាល្ងាច!; សរសេរជា សាយ័ណ្ហសុវត្ថិ! ឬ សាយ័ណ្ហសួស្ដី! ក៏បាន (ព.ផ្ទ.) អរុណ សុវត្ថិ! ឬ សួស្ដី!; រាត្រី សុវត្ថិ! ឬ សួស្ដី!)។
“”
(ម.ព. សាយណ្ហៈសុវត្ថិ!)។
“”
(ព.ផ្ទ. បុព្វណ្ហៈ, បុព្វ័ណ្ហឬបុព្វណ្ហកាល, បុព្វណ្ហសម័យ)។