វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សិថិល
គុ. [សិ-ថិល]
ធូរ; រលុង; ស្រាល។
ធូរ; រលុង; ស្រាល។
ធូរ; រលុង; ស្រាល។
“”
ការធូរថយឬការបន្ធូរបន្ថយ។
“”
សេចក្ដីគោរពយ៉ាងស្បើយ, យ៉ាងតោះតើយ។
“”
(ម.ព. សិថិលគារវៈ)។
“”
ដំណើរធូរថយឬដំណើរបន្ទូរបន្ថយ។
“”
មិត្តដែលរាប់អានគ្នាបន្តិចបន្តួច។
“”
(ម.ព. សិថិលមិត្ត)។
“”
សំឡេងធូរ; សូរស្រាល។
“”
(ម.ព. សិថិលានុសាសន៍)។
“”
ការប្រៀបប្រដៅ ឬពាក្យស្ដីប្រដៅ យ៉ាងធូរៗ, យ៉ាងស្រាលៗ, ព្រួលៗ។
“”
ការថ្វាយបង្គំ, សំពះសួរ, គំនាប់យ៉ាងស្បើយឬយ៉ាងតោះតើយ, យ៉ាងសោះអង្គើយ។
“”
ឱវាទយ៉ាងធូរៗ, យ៉ាងច្បោលៗ។
“”
(ភាសា.) ព្យញ្ជនៈដែលមិនមានសូរ [h] ផ្សំជាមួយ។ ក្នុងភាសាបាលី សំស្ក្រឹត ព្យញ្ជនៈសិថិលជាព្យញ្ជនៈទី១និងទី៣ក្នុងវគ្គទាំង៥រួមមាន១០តួ គឺ ក[k], គ[g], ច[c] ជ[j], ដ[t], ឌ[d̩], ត[t], ទ[d], ប[p], ព[b]។
“”
(ព.ផ្ទ. ទឡ្ហមិត្ត)។