វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សីលព្វ័ត
ន. [សី-ឡ័ប-ពាត់]
ទម្លាប់និងវត្តប្រតិបត្តិខុសទំនងដែលអ្នកប្រព្រឹត្តជឿថាជាផ្លូវបរិសុទ្ធនាំឱ្យរួចចាកទុក្ខ (ព.ពុ.)។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ទម្លាប់និងវត្តប្រតិបត្តិខុសទំនងដែលអ្នកប្រព្រឹត្តជឿថាជាផ្លូវបរិសុទ្ធនាំឱ្យរួចចាកទុក្ខ (ព.ពុ.)។
ឧទាហរណ៍
“”
២
ការស្ទាបស្ទង់ព្រយុងចិត្តទៅរកសីលព្វ័ត (ព.ពុ.)។
ឧទាហរណ៍
“”
៣
ការប្រកាន់ជឿសីលព្វ័ត (ព.ពុ.) ; ប្រើជា សីលព្វតូបាទានក៏បាន។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់