វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សឹក
គុ. [សឹក]
រេច, រិល, រលីង ដោយត្រដុស, ដោយកកិត, ដោយសង្កួត ជាដើម :
រេច, រិល, រលីង ដោយត្រដុស, ដោយកកិត, ដោយសង្កួត ជាដើម :
រេច, រិល, រលីង ដោយត្រដុស, ដោយកកិត, ដោយសង្កួត ជាដើម :
“សឹករលោង សឹកឡើងរលោង។”
យ៉ាងរេចរិល, យ៉ាងរលីងដោយត្រដុស, ដោយកកិត, ដោយសង្កួត :
“ទឹមសឹកក។”
(ព.ទ.បុ.) ចេះច្រើននឿយច្រើន ...។
“”
ដើរទៅមកតាមផ្លូវមួយច្រើនដងរាប់មិនអស់។
“”
(សំនួន.) ស្ដីប្រដៅថែមហើយថែមទៀតរឿយៗ។
“”
ផ្លាស់ភេទពីបព្វជិតមកជាគ្រហស្ថ :
“សឹកពីសាមណេរ, សឹកពីភិក្ខុ។”
ទ័ព, ចម្បាំង :
“ស្រុកកើតសឹក ស្រុកកើតចម្បាំង។”
បញ្ឆោតកងទ័ពខាងបច្ចាមិត្តដោយឧបាយកល។
“”
ចម្បាំង។
“”
បច្ចាមិត្ត។
“”
ទ័ពរាយរង, ទ័ពរាត់រាយ។
“”
(ម.ព. សឹកប្ដឹក)។
“”
(ព.ខ្ព. ចាកសិក្ខាឬចាកសិក្ខាបទ; សរសេរជា សិក្ខ ក៏មាន ដោយអនុលោមតាមពាក្យថា សិក្ខា សំដៅសេចក្ដីថា "លាឬចេញចាកសិក្ខា" ប៉ុន្តែប្រើរត់របបជា សឹក អស់ទៅហើយ)។