វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

សុខដុម

ន. [សុ-ខៈ-ដុំ]

ការនៅផ្ដុំគ្នាឬនៅមូលគ្នាជាសុខឥតមោះហ្មងឬសេចក្ដីរីករាយសប្បាយដោយការនៅមូលគ្នាជាសុខស្រួល (ព.បុ.) :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

២ ន័យ

១

ឧទាហរណ៍

“រកស៊ីដោយសុខដុម, នៅដោយសុខដុមរមនា។”

២

នៅផ្ដុំគ្នាឬនៅមូលគ្នាជាសុខ, រីករាយសប្បាយដោយការនៅមូលគ្នាជាសុខស្រួល :

ឧទាហរណ៍

“ចេះតែសុខដុមនឹងគ្នាជានិច្ច; ត្រូវសុខដុមរមនានឹងគ្នាទៅ!”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(និយាយឬសរសេរក្លាយជា សុខដុំ រំមនា គួរលែងប្រើ)។

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

បន្តរៀនទៀត