សុខិតកាល

“សត្វលោកតែងរីករាយក្នុងសុខិតកាល។ (ព.កា.) សុខិតកាល ជនទាំងអម្បាល តែងភ្លេចក្ដីទុក្ខ រីករាយសប្បាយ ឆ្ពោះតែត្រង់សុខ កាលវេនក្ដីទុក្ខ គ្រលុកចូលមក។ ទើបស្ទុះច្រឡោត ទាំងខ្លៅទាំងឆោត ខំប្រឹងរាវរក ឱ្យគេជ្រោមជ្រែង ខ្វាត់ខ្វែងជ្រុលជ្រក ជួនបានគេមកជួនឃែតទទេ។”