វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុខោទ័យ
ន. [សុ-ខោ-ទៃ]
ការតាំងឡើងឬកើតឡើងនៃសេចក្ដីសុខ, កំណើតសេចក្ដីសុខ :
ការតាំងឡើងឬកើតឡើងនៃសេចក្ដីសុខ, កំណើតសេចក្ដីសុខ :
ការតាំងឡើងឬកើតឡើងនៃសេចក្ដីសុខ, កំណើតសេចក្ដីសុខ :
“កុសលជាសុខោទ័យរបស់សត្វលោក។”
(អ.ថ. សាត់-ត្វៈ-លោក, កុំថា សាត់-លោក)។