វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុគត
កិ., ន. [សុ-គត់]
ទៅហើយដោយស្រួលឬដោយប្រពៃ, ការទៅហើយដោយស្រួលឬដោយប្រពៃ។
ទៅហើយដោយស្រួលឬដោយប្រពៃ, ការទៅហើយដោយស្រួលឬដោយប្រពៃ។
ទៅហើយដោយស្រួលឬដោយប្រពៃ, ការទៅហើយដោយស្រួលឬដោយប្រពៃ។
“”
ទទួលមរណភាពទៅកើតឯឋានល្អហើយ (និយាយចំពោះតែឥស្សរជនជាតិក្សត្រិយ៍ក្រៅពីព្រះរាជា) :
“...ទ្រង់សុគតពីរឆ្នាំហើយ។”
ដែលទៅហើយដោយស្រួល។
“”
អ្នកទៅដោយល្អ; អ្នកបានសម្រេចសុន្ទរធម៌គឺព្រះនិញ្វន; ព្រះនាមព្រះសព្វញ្ញុពុទ្ធ :
“ព្រះសុគត។”
វាចានៃព្រះសុគត (ពុទ្ធភាសិត ឬពុទ្ធសាសនា)។
“”
សាវ័ករបស់ព្រះសុគត។
“”
ឱវាទនៃព្រះសុគត។
“”