វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុញ្ញោ
កិ., គុ. [សុញ-ញ៉ោ]
(ព.សា.) សូន្យ, ទទេ; ទាល់គំនិត; ទាល់ប៉ុច; ស្រុញត្រឹមប៉ុណ្ណោះ, ទៅទៀតពុំរួច :
(ព.សា.) សូន្យ, ទទេ; ទាល់គំនិត; ទាល់ប៉ុច; ស្រុញត្រឹមប៉ុណ្ណោះ, ទៅទៀតពុំរួច :
(ព.សា.) សូន្យ, ទទេ; ទាល់គំនិត; ទាល់ប៉ុច; ស្រុញត្រឹមប៉ុណ្ណោះ, ទៅទៀតពុំរួច :
“វាសុញ្ញោ ត្រឹមណឹងហើយ!; ការហ្នឹងវាសុញ្ញោអស់កើតជាអីហើយ!”