វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុប្បភាត
គុ. [សុប-ប៉ៈ-ភាត]
ដែលរះភ្លឺច្បាស់ពីទិសបូព៌ :
ដែលរះភ្លឺច្បាស់ពីទិសបូព៌ :
ដែលរះភ្លឺច្បាស់ពីទិសបូព៌ :
“វេលាសុប្រភាត។”
អរុណោទ័យ, ពេលថ្ងៃរះ, ពេលភ្លឺឯកើត :
“ចេញដំណើរទៅតាំងពីសុប្បភាត។”
ពេលថ្ងៃរះ (ដែរ)។
“”
(ម.ព. សុប្បភាតកាល)។
“”
អរុណ សុវត្ថិ! ឬអរុណ សួស្ដី!
“”
(ម.ព. សុប្បភាតកាល)។
“”
(ម.ព. សុប្បភាតសុវត្ថិ!)។
“”
(ម.ព. វាសរង្គាភិវាទ ក្នុងពាក្យ វាសរឬវាសរៈ ផង)។