វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុយាត្រា
ន. [សុ-យា-ត្រា]
ការទៅដោយស្រួល, ដំណើរទៅស្រួល, ការដើរដំណើរស្រួល។ ពាក្យប្រើដោយសន្មតិ (តាមសម័យនិយម) សម្រាប់ឱ្យពរដល់អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅកាន់ទីឆ្ងាយ :
ការទៅដោយស្រួល, ដំណើរទៅស្រួល, ការដើរដំណើរស្រួល។ ពាក្យប្រើដោយសន្មតិ (តាមសម័យនិយម) សម្រាប់ឱ្យពរដល់អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅកាន់ទីឆ្ងាយ :
ការទៅដោយស្រួល, ដំណើរទៅស្រួល, ការដើរដំណើរស្រួល។ ពាក្យប្រើដោយសន្មតិ (តាមសម័យនិយម) សម្រាប់ឱ្យពរដល់អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅកាន់ទីឆ្ងាយ :
“សុយាត្រា! សូមអញ្ជើញទៅឱ្យសុខសប្បាយ!”
(ប្រើជា សុគមនំ! ក៏បាន, អ្នកដែលរៀបចេញដំណើរទៅត្រូវឱ្យពរតបមកវិញថា សុវសនំ!ឬសុវសនភាព! សូមនៅឱ្យសុខសប្បាយ!)។