វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុរិយ
ន. [សុ-រ៉ិ-យ៉ៈ]
ព្រះអាទិត្យ។
ព្រះអាទិត្យ។
ព្រះអាទិត្យ។
“”
រស្មីព្រះអាទិត្យ។
“”
(ម.ព. សុរិយករ)។
“”
ពេលថ្ងៃត្រង់។
“”
ដំណើរព្រះអាទិត្យ :
“ខែសុរិយគតិ។”
គោត្រឬផៅពង្សព្រះអាទិត្យ, អាទិច្ចពន្ធុ, គោតមគោត្ត :
“វង្សរបស់ព្រះសក្យមុនីគោតម)។”
សុរិយគតិ, ដំណើរព្រះអាទិត្យ។
“”
កម្ដៅថ្ងៃ។
“”
អំណាចព្រះអាទិត្យ។
“”
ទេវបុត្តឈ្មោះសុរិយ (ព្រះអាទិត្យ)។
“”
ដូចគ្នានឹង សុរិយវង្ស។
“”
(ម.ព. សុរិយគោត្ត)។
“”
មណ្ឌលព្រះអាទិត្យ, ដួងព្រះអាទិត្យ។
“”
កម្រងឬខ្សែរស្មីព្រះអាទិត្យ។
“”
(ម.ព. សុរិយចរ)។
“”
(ម.ព. សុរិយករ)។
“”
ពង្សព្រះអាទិត្យ (សុរិយគោត្ត, សុរិយពន្ធុ, អាទិច្ចពន្ធុ, គោតមគោត្ត) ; វង្សរបស់ព្រះរាម (ក្នុងរឿងរាមកេរ្តិ៍)។
“”
កម្ដៅថ្ងៃដែលក្ដៅខ្លាំង។
“”
(ព.ផ្ទ. ចន្ទគតិ។ ម.ព. រាសី ផង)។