វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុវណ្ណ
ន. [សុ-វ៉ាន់]
មាស។
មាស។
មាស។
“”
ក្នុងច្បាប់រាជសព្ទខ្មែរថា ដំបារមាសដែលចារឹកអក្សរតាំងព្រះបរមនាមក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យ ឬតាំងព្រះនាមក្សត្រិយ៍ថ្នាក់បន្ទាប់ចុះមករហូតដល់ទីសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ។
“”
ដំបារមាស។
“”
ជាងមាស។
“”
(ម.ព. សុវណ្ណការ)។
“”
សម្បុរមាស; សម្បុរដូចមាស។
“”
ភាជន៍មាស, ចានមាស។
“”
កុណ្ឌីមាស, ទីកោមាស។
“”
កម្រងផ្កាមាស, ខ្សែមាស :
“(ព.កា.) ប្រើហៅស្រីអ្នកក្រងផ្កាថា មាលា ក៏បាន, ដូចជា រីយាយមាលានិងតាមាល័យ ក្រងផ្ការាល់ថ្ងៃ ថ្វាយព្រះរាជា ទ្រង់ប្រោសប្រទាន ឱ្យមានទ្រព្យា ចិញ្ចឹមអាត្មា កបដោយក្ដីសុខ។”
ដែលធ្វើដោយមាស, ដែលយកមាសធ្វើ។
“”
ដែលវិចិត្រដោយមាស។
“”
(ម.ព. សុពណ៌ឬសុព័ណ៌ ផង)។