វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សុវិជ្ជា
ន. [សុ-វិច-ជា]
វិជ្ជាល្អ, ចំណេះដែលយោងអាត្មាឱ្យបានទ្រព្យធនបុណ្យស័ក្ដិសុខចម្រើន :
វិជ្ជាល្អ, ចំណេះដែលយោងអាត្មាឱ្យបានទ្រព្យធនបុណ្យស័ក្ដិសុខចម្រើន :
វិជ្ជាល្អ, ចំណេះដែលយោងអាត្មាឱ្យបានទ្រព្យធនបុណ្យស័ក្ដិសុខចម្រើន :
“សុវិជ្ជា ជាទ្រព្យធនមិនស្រាលមិនធ្ងន់ជាប់នៅជានិច្ចក្នុងខ្លួនប្រាណ កាលបើគេមិនឱ្យចោរលួចយកពុំបាន វិសេសជាងទ្រព្យនានាជារូបី។ (ព.កា.) ថា រីសុវិជ្ជា ចូរកូនរាល់គ្នា ប្រឹងរៀនកុំធ្លោយ ព្រោះជាចំណេះ កម្ចាត់កម្សោយ រៀនចេះតែងឱ្យ សម្រេចផលល្អ។”
(ព.ផ្ទ. ទុព្វិជ្ជាឬទុរ្វិទ្យា)។