វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សូក
ឱ្យសំណូក; ឱ្យប្រាក់ឬទ្រព្យរបស់អ្វីទៅគេដោយសម្ងាត់ឱ្យគេអាណិត :
ឱ្យសំណូក; ឱ្យប្រាក់ឬទ្រព្យរបស់អ្វីទៅគេដោយសម្ងាត់ឱ្យគេអាណិត :
ឱ្យសំណូក; ឱ្យប្រាក់ឬទ្រព្យរបស់អ្វីទៅគេដោយសម្ងាត់ឱ្យគេអាណិត :
“យកប្រាក់ ៣០០ រៀលទៅសូក ...។”
ឱ្យសំណូកដើម្បីឱ្យគេសុខចិត្ត។
“”
សូករំលែកប្រយោជន៍ខ្លះឱ្យអ្នកទទួលសំណូក គឺសូកអ្នកតូចឱ្យយកសំណូកផ្សេងទៅជូនអ្នកធំ។
“”
ឱ្យសំណូកញាត់ញៀតនាយអាយ គឺសូកអ្នកនេះខ្លះអ្នកនោះខ្លះ។
“”
ឱ្យសំណូកផងអង្វរផង, ឱ្យសំណូកអង្វរចិត្ត។
“”