វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សូន្យ
គុ. [សូន]
ធេង, ទទេ, សោះទទេ, ឃែត។
ធេង, ទទេ, សោះទទេ, ឃែត។
ធេង, ទទេ, សោះទទេ, ឃែត។
“”
ភាវៈទទេ; អាកាស។
“”
សូន្យឥតឮសូរសព្ទឬដំណឹងអ្វីសោះ :
“ស្ងាត់សូន្យឈឹង។”
សូន្យគ្មានពន្លឺតិចតួច :
“ងងឹតសូន្យសុង។”
ឃែតទទេ, ឥតអំពើ, ឥតប្រយោជន៍ :
“បុរសសោះសូន្យ បុរសឥតអំពើ, មនុស្សចោលម្សៀត (មោឃបុរស)។”
(ម.ព. សូន្យសោះ)។
“”
ពិន្ទុឬក្បិល, និគ្គហិត (°)។
“”
លេខតាងចំនួនទទេ (០) :
“លេខ១សូន្យ១ពីក្រោយ = ១០, លេខ១សូន្យ២ពីក្រោយ = ១០០។”
(ម.ព. សុញ្ញ ផង)។