វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សូរបបូរមាត់
ន. [សូ-ប-បូ-មាត់]
(ភាសា.) សូរព្យញ្ជនៈដែលមានទីបន្លឺនៅបបូរមាត់គឺបបូរមាត់លើនិងបបូរមាត់ក្រោមប៉ះគ្នា។ ព្យញ្ជនៈសូរបបូរមាត់ មាន [p] [b] [m] ...។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
(ភាសា.) សូរព្យញ្ជនៈដែលមានទីបន្លឺនៅបបូរមាត់គឺបបូរមាត់លើនិងបបូរមាត់ក្រោមប៉ះគ្នា។ ព្យញ្ជនៈសូរបបូរមាត់ មាន [p] [b] [m] ...។
ឧទាហរណ៍
“”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
1
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់