វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សើរើ
កិ. [សើ-រើ]
រើតាមស្នើតាមស្រទាប់ឱ្យឃើញជាក់ប្រាកដ, រើសេចក្ដីកំបាំងឱ្យឃើញជាក់ច្បាស់ :
រើតាមស្នើតាមស្រទាប់ឱ្យឃើញជាក់ប្រាកដ, រើសេចក្ដីកំបាំងឱ្យឃើញជាក់ច្បាស់ :
រើតាមស្នើតាមស្រទាប់ឱ្យឃើញជាក់ប្រាកដ, រើសេចក្ដីកំបាំងឱ្យឃើញជាក់ច្បាស់ :
“សើរើក្ដី, សើរើសេចក្ដី។”
(និយាយថា រើសើ ក៏បាន)។