វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សេនាសនៈ
ន. [សេ-ណា-សៈ-ណៈ]
ទីដេកនិងទីអង្គុយ :
ទីដេកនិងទីអង្គុយ :
ទីដេកនិងទីអង្គុយ :
“ទាយកធ្វើសេនាសនៈប្រគេនសង្ឃ។”
ការឱ្យសេនាសនៈ, សេនាសនៈជាអំណោយ។
“”
(ម.ព. សេនាសនប្បច្ច័យ)។
“”
ការប្រើប្រាស់សេនាសនៈ (នៃបព្វជិត)។
“”
សេនាសនៈជាគ្រឿងអាស្រ័យ គឺទីដេកទីអង្គុយសម្រាប់បព្វជិតប្រើប្រាស់ (សរសេរជា សេនាសនបច្ច័យ ក៏បាន)។
“”
គ្រឿងសម្រាប់សេនាសនៈ; របស់សម្រាប់ដេកនិងសម្រាប់អង្គុយ។
“”
ការមានទីដេកនិងទីអង្គុយស្រួល, ការមានលំនៅស្រួល។
“”
អានិសង្សដែលបានមកពីការឱ្យនូវសេនាសនៈ។
“”