វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សេវនៈ
ន. [សេ-វ៉ៈ-ណៈ]
ការសេពគប់, ការគប់រក, ការរាប់រក, ការរាប់រកយកជាគ្នា; ការជិតដិតស្និទ្ធស្នាល :
ការសេពគប់, ការគប់រក, ការរាប់រក, ការរាប់រកយកជាគ្នា; ការជិតដិតស្និទ្ធស្នាល :
ការសេពគប់, ការគប់រក, ការរាប់រក, ការរាប់រកយកជាគ្នា; ការជិតដិតស្និទ្ធស្នាល :
“សេវនៈជាធម្មជាតនាំឱ្យដោយតាម។”
ធម៌សេពគប់, ដំណើររាប់រកយកជាគ្នា។
“”
ភាវៈឬដំណើរសេពគប់។
“”