វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សេវ័ន
ន. [សេ-វ័ន]
(ម.ព. សេវនៈ)។
(ម.ព. សេវនៈ)។
(ម.ព. សេវនៈ)។
“(ព.កា.) ពាលសេវ័ន រមែងតែភ័ន្ត គំនិតតាមពាល ប្រព្រឹត្តទុច្ចរិត មានចិត្តរង្គាល រង្គំរោលរាលដោយទុក្ខរង្គើ។ បណ្ឌិតសេវ័ន រមែងគ្រប់គ្រាន់ ដោយក្ដីអើពើ ស្អប់ខ្ពើមទុច្ចរិត មិនស្បិតចង់ធ្វើ ទោះប៉ះពាល់លើ ក៏ផាត់ចេញបាន។”