វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សេសំ
គុ. [សេ-ស័ង] ឬ [សែស-ស័ង]
ដែលសល់, ដែលជាសំណល់, ជាដែល។ ពាក្យសាមញ្ញ សម្រាប់និយាយចំពោះភោជនាហារឬរបស់ដែលសេសសល់ :
ដែលសល់, ដែលជាសំណល់, ជាដែល។ ពាក្យសាមញ្ញ សម្រាប់និយាយចំពោះភោជនាហារឬរបស់ដែលសេសសល់ :
ដែលសល់, ដែលជាសំណល់, ជាដែល។ ពាក្យសាមញ្ញ សម្រាប់និយាយចំពោះភោជនាហារឬរបស់ដែលសេសសល់ :
“អាហារសេសំ ឬ អាហារសេសំបាតឆ្នាំងបាតអម្បែង, របស់សេសំ។”