វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សែនត្វ័ន
ន. [សែន-ត្វាន់]
ផ្លិតមូល ធ្វើដោយសំពត់ផ្កាមាសឬផ្កាប្រាក់ជាដើម មានដងវែងក្ងក់ខាងចុង ជាគ្រឿងបាំងកម្ដៅថ្ងៃមិនឱ្យចាំងត្រូវ សម្រាប់ប្រើក្នុងព្រះរាជពិធីហែធំៗ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ផ្លិតមូល ធ្វើដោយសំពត់ផ្កាមាសឬផ្កាប្រាក់ជាដើម មានដងវែងក្ងក់ខាងចុង ជាគ្រឿងបាំងកម្ដៅថ្ងៃមិនឱ្យចាំងត្រូវ សម្រាប់ប្រើក្នុងព្រះរាជពិធីហែធំៗ :
ឧទាហរណ៍
“មានចាមរ បៃមន់ សែនត្វ័ន ក្លស់អភិរម្យ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់