វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

សោក

ន. [សោក]

ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទ ស្លឹកខ្ចីសម្បុរសភាវ ផ្កាសម្បុរក្រហមប្រឿង ក្លិនស្រដៀងនឹងផ្កាអម្ពិល, ស្លឹកខ្ចីប្រើជាអន្លក់បាន, ផ្កាប្រើស្លម្ជូរឬជ្រក់បាន :

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៥ ន័យ
១

ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទ ស្លឹកខ្ចីសម្បុរសភាវ ផ្កាសម្បុរក្រហមប្រឿង ក្លិនស្រដៀងនឹងផ្កាអម្ពិល, ស្លឹកខ្ចីប្រើជាអន្លក់បាន, ផ្កាប្រើស្លម្ជូរឬជ្រក់បាន :

ឧទាហរណ៍

“ដើមសោកជាឈើមានលំអ គួរដាំក្នុងវត្តអារាម។”

២

ស្ដាយស្រណោះ, ស្ដាយអាល័យ :

ឧទាហរណ៍

“សោកកូនដែលស្លាប់, សោកទ្រព្យដែលលាញ។”

៣

(រ.ស.) ទួញ :

ឧទាហរណ៍

“ទ្រង់សោក។”

៤

សេចក្ដីឈឺផ្សាចិត្ត; សេចក្ដីសង្រេង; សេចក្ដីស្ដាយស្រណោះឬស្ដាយអាល័យ :

ឧទាហរណ៍

“មានសោក, រម្ងាប់សោក។”

៥

ទទួលរងសេចក្ដីស្ដាយស្រណោះ។

ឧទាហរណ៍

“”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ព.កា. ប្រើជា សោកា ក៏មាន)។

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់