វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សោត
ឈ. [សោត]
ឯ, រីឯ; ទៀត; ចំណែកឯ, ចំណែកខាង; ដូច្នោះ; ក៏ដែរ, ក៏ដោយ។
ឯ, រីឯ; ទៀត; ចំណែកឯ, ចំណែកខាង; ដូច្នោះ; ក៏ដែរ, ក៏ដោយ។
ឯ, រីឯ; ទៀត; ចំណែកឯ, ចំណែកខាង; ដូច្នោះ; ក៏ដែរ, ក៏ដោយ។
“”
បើមិនដូច្នោះទេ :
“បើពុំនោះសោតក្រែងតែគាត់មានធុរៈអ្វីជាទម្ងន់។”
បើមិនមែនដូច្នោះទេ :
“បើមិនទេសោត ឱ្យហៅវាមកសួរចុះ!”
មួយទៀត :
“ពុំនោះសោតត្រូវឱ្យដំណឹងទៅខ្ញុំបាន ៥ ថ្ងៃមុន។”
យ៉ាងណាក៏ដោយ :
“តាមតែសោតណាចុះ! គឺតាមតែយ៉ាងណាក៏ដោយចុះ!”
សុទ្ធសឹង ឬ សុទ្ធសឹងតែ :
“សោតសឹងព្រៃស្បាត, សោតសឹងតែផ្លែខ្ចីៗ (ព.កា.)។”
(ម.ព. សោតសឹង)។
“”
ចំណែកឯ :
“សោតឯបងខ្ញុំក៏ដែរ ...។”
ត្រចៀក។
“”
ទ្វារត្រចៀក (ត្រចៀកជាទ្វារចូលនៃសំឡេង)។
“”
ប្រសាទរបស់ត្រចៀក។
“”
សេចក្ដីដឹងដែលកើតឡើងអាស្រ័យសំឡេងមកប៉ះនឹងសោតប្បសាទ។
“”
ការប៉ះពាល់សំឡេងដោយសោតប្បសាទ។
“”
អាយតនៈគឺត្រចៀក, ត្រចៀកដែលជាអាយតនៈមួយ ក្នុងអាយតនៈទាំង ៦។
“”
(ម.ព. សម្ផស្ស{¥¥}១{££} ផង)។