វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

សោទរ

ន. [សោ-ទៈ-រៈ] ឬ [សោ-ទ]

បងប្រុសឬប្អូនប្រុសរួមឧទរមួយ, បងប្អូនប្រុសពោះមួយ (ប្រើជា សោទរៈ ឬ សោទរិយៈ ក៏បាន; បើបងឬប្អូនស្រីជា សោទរា ឬ សោទរិយា)។

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ

១

ឧទាហរណ៍

“”

បន្តរៀនទៀត