វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សោធនី
ន. [សោ-ធៈ-នី]
អំបោស, ច្រាស; ប្រែង :
អំបោស, ច្រាស; ប្រែង :
អំបោស, ច្រាស; ប្រែង :
“(ព.កា.) គ្រានោះដូនជី កាន់សោធនី បោសទីក្បែរតូប ទីនោះមានផ្កា ធុំក្លិនក្រអូប ច្រមុះស្រងស្រូប ភ្លេចធម៌កម្មដ្ឋាន។”
ស្ទន់ឬច្រាសសម្រាប់ដុសជម្រះធ្មេញ។
“”
ច្រាសឬប្រែងសម្រាប់ជម្រះធូលីដែលប្រឡាក់សំពត់។
“”