វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សោបាន
ន. [សោ-ប៉ាន]
ជណ្ដើរ; បង្អោង (បា. ប្រើជា សោបាណ ក៏មាន; (ព.កា.) ឬ (រ.ស.) :
ជណ្ដើរ; បង្អោង (បា. ប្រើជា សោបាណ ក៏មាន; (ព.កា.) ឬ (រ.ស.) :
ជណ្ដើរ; បង្អោង (បា. ប្រើជា សោបាណ ក៏មាន; (ព.កា.) ឬ (រ.ស.) :
“(ព.កា.) ថា ស្ដេចស្ដែងទ្រង់បាន ឡើងតាមសោបាន ចូលថ្កានប្រាសាទ រាជកញ្ញា ប្រសើរស្អាងស្អាត សម្រាលព្រះបាទ ពុំឱ្យឮសូរ។”
ជណ្ដើរមានរូបនាគ (ជណ្ដើរនាគ) :
“(ព.កា.) លុះហែសពរាជា មកដល់នាមេរុដ្ឋាន មាននាគសោបាន គេបានយោងព្រះសពឡើង។ តម្កល់លើបញ្ចា ដ៏ថ្លៃថ្លារុងរឿងថ្កើង មន្ត្រីសឹងកាន់គ្រឿងសក្ការៈថ្វាយព្រះសព។”