វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សោមនស្ស
ន. [សោ-ម៉ៈ-ន័ស]
សេចក្ដីសប្បាយចិត្ត, សេចក្ដីរីករាយសប្បាយ; អំណរ :
សេចក្ដីសប្បាយចិត្ត, សេចក្ដីរីករាយសប្បាយ; អំណរ :
សេចក្ដីសប្បាយចិត្ត, សេចក្ដីរីករាយសប្បាយ; អំណរ :
“មានសោមនស្ស។”
ដំណើរទទួលអារម្មណ៍ជាសោមនស្ស។
“”
(មិនបាច់ប្រើ សេចក្ដី ផ្សំជា សេចក្ដីសោមនស្ស ទេ។ ព.ផ្ទ. ទោមនស្ស)។