វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សោះ
គុ. [សោះ]
ដែលអស់រសជាតិ, ដែលស្ងួតក្រៀមក្រទាំងអស់រសជាតិ :
ដែលអស់រសជាតិ, ដែលស្ងួតក្រៀមក្រទាំងអស់រសជាតិ :
ដែលអស់រសជាតិ, ដែលស្ងួតក្រៀមក្រទាំងអស់រសជាតិ :
“សរសៃថ្នាំសោះអស់ជាតិខ្លាំង, ត្រីងៀតសោះ។”
ដែលនឿយខ្លាំងស្រាំងខ្លួន; ដែលអស់កម្លាំងល្វើយស្ងួតបំពង់ក :
“នឿយសោះខ្លួន, ខំប្រឹងដើរស្ទើរសោះខ្លួន។”
ឥតមានអ្វី, ទទេ; ពាក្យសម្រាប់ប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ បដិសេធថា :
“គ្មានសោះ, ទទេសោះ, មិនដឹងសោះ, មិនដែលសោះ, មិនបានសោះ; កុំឱ្យសោះ; ពុំដែលបានដឹងសោះ។ល។”
កុំឱ្យតែ :
“ធ្វើការលំៗសោះតែគេថា។”
មិន ...ទេ; ឯណោះទេ។
“”
មិនបាច់នឹង, មិនព្រួយនឹង :
“បានគេមិនទៅរាល់គ្នាស្រួលហើយ ខ្ញុំសោះនឹងទៅ (ឬ សោះខ្ញុំនឹងទៅ)។”
មិន ...ឡើយ, ពុំ ...ឡើយ :
“មិនដែលឃើញសោះឡើយ។”