វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សៅហ្មង
កិ., គុ. [សៅ-ម៉ង]
អាប់អន់, មានមន្ទិល, ប្រឡាក់, មិនបរិសុទ្ធ, មានមោះហ្មង :
អាប់អន់, មានមន្ទិល, ប្រឡាក់, មិនបរិសុទ្ធ, មានមោះហ្មង :
អាប់អន់, មានមន្ទិល, ប្រឡាក់, មិនបរិសុទ្ធ, មានមោះហ្មង :
“ចិត្តសៅហ្មង, សីលសៅហ្មង, របស់សៅហ្មង។”
សេចក្ដីអាប់អន់, មន្ទិល, ភាពមោះហ្មង :
“មានសៅហ្មង។”