វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សំកាំង
កិ. [សំ-កាំង]
ឈប់ទ្រឹងនឹងនៅមួយស្របក់ ឬធ្វើឱ្យគាំងនឹងនៅមួយស្របក់; ហោះនៅទ្រឹងមួយរយៈ :
ឈប់ទ្រឹងនឹងនៅមួយស្របក់ ឬធ្វើឱ្យគាំងនឹងនៅមួយស្របក់; ហោះនៅទ្រឹងមួយរយៈ :
ឈប់ទ្រឹងនឹងនៅមួយស្របក់ ឬធ្វើឱ្យគាំងនឹងនៅមួយស្របក់; ហោះនៅទ្រឹងមួយរយៈ :
“សំកាំងដៃ, ដំរីសំកាំងស្លឹកត្រចៀក, បក្សីសំកាំងស្លាប; ឧទ្ធម្ភាគចក្រសំកាំងនៅលើអាកាស។”
ការឈប់ទ្រឹងនឹងនៅមួយស្របក់, ឬដំណើរធ្វើឱ្យគាំងនឹងនៅមួយស្របក់ :
“ឈប់មួយសំកាំង, មួយសំកាំងដំរី។”
ឈ្មោះអាគមមួយប្រភេទ សម្រាប់សូត្រសែកបំភាន់ស្មារតីបច្ចាមិត្រ ឱ្យស្រឡាំងកាំងគាំងទ្រឹងនឹងនៅមួយស្របក់ៗ :
“អាគមសំកាំង។”
ចេះអាគមសំកោកនិងសំកាំង (មានតែពីក្នុងសម័យបុរាណព្រេងនាយ)។
“”