វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សំកោក
កិ. [សំ-កោក]
ប្រឹងពង់បំប៉ោងឱ្យណែនឱ្យតឹងសាច់ ដើម្បីនឹងទទួលរងការវាយឬដាល់តប់មិនឱ្យឈឺខ្លាំងពេក :
ប្រឹងពង់បំប៉ោងឱ្យណែនឱ្យតឹងសាច់ ដើម្បីនឹងទទួលរងការវាយឬដាល់តប់មិនឱ្យឈឺខ្លាំងពេក :
ប្រឹងពង់បំប៉ោងឱ្យណែនឱ្យតឹងសាច់ ដើម្បីនឹងទទួលរងការវាយឬដាល់តប់មិនឱ្យឈឺខ្លាំងពេក :
“សំកោកឱ្យវាយ។”
ឈ្មោះប្រទាលមួយប្រភេទ សម្រាប់ប្រើបៀមឬទំពាលេបឱ្យស្ពឹកសាច់ គេវាយឬដាល់តប់មិនឈឺ :
“ប្រទាលសំកោក (ឮតែឈ្មោះមិនដែលបានឃើញ)។”
ឈ្មោះអាគមមួយប្រភេទ សម្រាប់សូត្រសែកឱ្យស្ពឹកសាច់ ដូចប្រទាលសំកោកដែរ :
“របៀនសំកោក, ចេះសំកោក។”
អាគមសំកោកនិងសំកាំង។
“”
(ឮចាស់ទុំតំណាលប្រាប់ថា មានតែពីក្នុងបុរាណសម័យ)។