វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សំដៅ
កិ., គុ.កិ. [សំ-ដៅ]
ចំពោះត្រង់, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ចំ :
ចំពោះត្រង់, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ចំ :
ចំពោះត្រង់, ឆ្ពោះត្រង់, តម្រង់ចំ :
“សំដៅសេចក្ដីថា ...; ចោលសំដៅ; សំដៅចំ, សំដៅដាក់, សំដៅត្រង់, សំដៅយក, សំដៅលើ។ល។”
សម្ដីដែលសំដៅដាក់ឬសម្ដីបានការ :
“អ្នកហ្នឹងចេះសម្ដីសំដៅគ្រាន់បើ។”
ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំនឹង សម្ដី ថា សម្ដីសំដៅ គឺសម្ដីដែលសំដៅដាក់ឬសម្ដីបានការ។
“”